Van afwijzing naar “Nope, just you”

In het najaar van 2012 nam ik, Susanne, een beslissing: ik ga mijn vleugels uitslaan. Ik ga de wijde wereld in om te gaan herontdekken wat het beroepsleven mij te bieden heeft. Een dapper besluit, als ik de reacties van mijn omgeving op mijn beslissing mag citeren. Maar was het wel een besluit vanuit kracht, vanuit durf, lef, zelfverzekerdheid? Nee, absoluut niet.

De waarheid is dat ik volledig kwijt was waar mijn eigen krachten lagen. Mijn werk was routine geworden, mijn privéleven het perfecte plaatje. Niet echt de ideale balans voor mij, want werk is voor mij heel belangrijk. Ik durf zelfs te stellen dat ik er gewoon van houd, van werken. Al een tijdje terug heb ik ontdekt dat werk en privé onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een prachtig privéleven zonder uitdagende baan leverde het gevoel op dat ik zwaar uit balans was. Te weinig energie voor werk, omdat ik in mijn vrije tijd onvoldoende kon opladen om de werkweek weer fris en fruitig tegemoet te treden. Echt genieten was niet meer aan de orde. Diep in mijn hart wist ik dat het beter was om te vertrekken, weg van de HKU, weg van mijn tweede thuis. Weg van veiligheid die als een gevangenis was gaan voelen. Maar hoe dan? Nou, heel logisch toch: je gaat stiekem solliciteren naar een andere baan, of nee: je breekt het open en krijgt toestemming van je werkgever om tijdens werktijd gesprekken te gaan voeren, brieven te gaan schrijven en carrièrebeurzen af te struinen om die nieuwe ideale omgeving te vinden. Dat klinkt als de beste manier. Maar dit kon ik niet. Ik ben iemand die gaat voor alles of niets. Werken én solliciteren was geen optie. Werken alleen trouwens ook niet meer, want ik stond al met één been buiten met als gevolg dat ik intern niet meer lekker kon meedraaien. Buiten werktijd was ik zo knetter onzeker dat ik ook niet toekwam aan het oriënteren op de arbeidsmarkt. De emotie nam de overhand, ik wilde alleen nog maar WEG. Eind 2012 ben ik in goed overleg vetrokken.
Met die beslissing nam ik afscheid van een decennium verbondenheid aan de HKU, nam ik afscheid van mijn heerlijke salaris en goede CAO, was ik een iPad en Macbook armer. Maar na blijkt wel een zeer waardevolle ervaring rijker. Leven zonder werk verrijkte mijn bestaan. En dan bedoel ik niet de ‘luxe’ van het niet-werken, maar de rijkdom van de kleine, de niet aan werk gerelateerde of materiële dingen. Ik heb mogen ervaren wat het is om als yuppie in Amsterdam van een uitkering te leven, hoe het is om overdag in de stad te zijn. Mensen zien leven in plaats van werken. Heerlijk vond ik het. Maar de naakte waarheid kwam dichterbij toen het einde van 2013 naderde: zonder inkomen geen leven zoals ik het wil leiden. Moeten solliciteren is echt verschrikkelijk, kan ik vertellen. Je móet een motivatie bedenken voor een organisatie die je niet eens kent, een product waar je zelf maar weinig vanaf weet of een omgeving waar je niet in thuis hoort. Je moet dan zoveel in één keer dat het alweer beangstigend wordt en dus tegen je gaat werken. Ik werd overal afgewezen. Ja. Jammer. Niet ervaren genoeg, onvoldoende kennis van de markt. De ambtenaren-stempel op mijn voorhoofd leek er maar niet af te willen. Maar waar stond ik eigenlijk zelf voor? Wel makkelijk om de argumenten van anderen te omarmen als reden van je wanprestatie om een baan te bemachtigen. Ik was toch juist op zoek naar wat IK wilde in mijn leven? IK wilde toch een uitdagende droombaan, niet ZIJ? Fijn dat deze conclusie in januari 2014, na een jaar lang ‘broeden’,  eindelijk indaalde. En prompt was daar een bijzonder onverwacht telefoontje van een vriendin op een donkere maandagavond met de verlossende woorden: “Mag ik je cv voorleggen aan de directeur van een nieuwe organisatie in Amsterdam die op zoek is naar jou?”. Naar mij? Juist ja. Iemand met jouw kwaliteiten die per direct beschikbaar is, van aanpakken weet en haar weg kent in Amsterdam. Ja, dacht ik toen, dat ben ik. GRAAG was mijn antwoord. Dankbaar, zo blij als een klein kind en tegelijkertijd zenuwachtiger dan ooit. Mijn cv? Ja met foto en omschrijving van jezelf even mailen. Oke. Geen motivatiebrief? Nope, just you. Sent. Nog nooit was dit zo snel gegaan. Maar na twee weken had ik nog steeds geen reactie ontvangen. De onzekerheid sloeg toe. Willen ze MIJ dan toch niet? Het antwoord volgde snel: een uitnodiging voor een gesprek op de volgende ochtend. Laat jezelf gewoon zien, overtuig hen met je persoonlijkheid, zei mijn vriend de bewuste vooravond. Ja, dat was ook echt de enige optie! Inlezen kon ik mij niet, het betrof een start-up. Dus zonder voorbereiding, zonder bedrijfsinformatie, zonder poespas ben ik naar het gesprek gegaan. Vanaf de seconde dat ik de hand schudde van mijn nieuwe baas was ik ontspannen. Heel maf om volledig ontspannen in een gesprek te zitten en gewoon je verhaal te mogen doen. Te mogen ZIJN. De klik was er meteen, de baan nog onduidelijk, maar het voelde zo goed. Vertellen waar je goed in bent, waar je ervaring vandaan komt en welke resultaten je hebt behaald. Een gesprek waarin geluisterd werd, niet geoordeeld. Niet te vergelijken met andere sollicitaties, geen kruisverhoor, geen testcases. De vrijheid krijgen om mezelf te presenteren in dit gesprek ervoer ik als een cadeautje. Gaven zij mij die ruimte of deed ik dit zelf? Het voelde als het tweede. Het leek wel het antwoord op mijn lange zoektocht. Volledig verlicht en gelukkig keerde ik terug naar mijn fijne huis. Ik was THUIS. Eindelijk! Nog geen 24 uur later had ik niet alleen een nieuwe baan, ik had ook meteen mezelf terug. TODAY, I AM THANKFUL. Wat 2013 het absoluut niet voor mij was, is 2014 in april al wel. Op volle toeren ga ik vooruit, vlieg ik van hot naar her om lekker veel uren (over) te werken en enorm lange dagen in de weekenden met mijn lief, familie en vrienden door te brengen. Om maximaal van het leven, het nu, te genieten.

foto-4 - Version 3

7 antwoorden
  1. Tina
    Tina zegt:

    Wat een inspiratie! Dit is het verhaal voor alle leeftijden want elke fase van je leven geeft nieuwe kansen, nieuwe uitdaging, nieuwe inzichten in jezelf….telkens dieper thuiskomen bij jezelf!

    Beantwoorden
    • Susanne
      Susanne zegt:

      Dankjewel Tina! Heel fijn als we elkaar kunnen inspireren. Ben nu wel heel nieuwsgierig naar jouw ervaringen; welke met de jaren zijn gekomen en welke nieuw zijn. Mag ik je uitnodigen om daar iets over te vertellen?

      Beantwoorden
    • http://www./
      http://www./ zegt:

      Oh man. I ought to dig out that weird story . . . merging universes. Thirteen of them. One with dinosaurs, one with space aliens . . . Almost six weeks until the End of the World. Or time to get a new calendar. Whatever. I ought to throw it up on Amazon, deep cover pen name . . .

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *