Memberblog Rubiah | Feeling Rules – Slagen en Falen

Als kleindochter van een mater familias en naoorlogse kolonialist die haar eigen manege runde in Hattem, kan ik niet ontkennen dat het terrein van de equi mij niet geheel ongeëmotioneerd laat. Hoewel ik mezelf niet een jeugd toedicht van tienerposters waar een palet aan paardenrassen zich tentoonstelde en de zalig zoete rozetten van inbeeldige kampioenschappen aan mijn muur prijkten, heb ik vele jeugdjaren op, naast, onder en met deze viervoeters doorgebracht. Maar zoals het velen vergaat, werden deze kwetsbare vrienden al snel weer ingewisseld voor andere obsessies en wat er allemaal wel niet meer aan verleidingen op mijn pad voorbij kwamen, niet wetende dat ik jaren later, weer oog in oog met deze prachtdieren zou komen te staan in een geheel andere context.

De vierde clubavond stond in het teken van samenwerken en daarvoor is door de Connectorsguru’s een bijzondere vorm gekozen: Equine Assisted Coaching, ook wel paardencoaching. Ik wist in eerste instantie niet of ik mij in een geheel uitgelaten stemming diende te begeven of diep in mijn buidel van paardennostalgie moest tasten. Wat had deze activiteit van doen met connecten in dit millenium?

De guru’s leken dolenthousiast, vooruit, ik klom op mijn stalen exemplaar en ik vertrok in mijn nog zeer aanwezige werkbubbel richting het Amsterdamse Bos. Met dank aan mijn navigatie arriveerde ik te Manege Nieuw Amstelland rond het uur van zeven in de avond van de tweeëntwintigste mei tweeduizendenveertien.

Eenmaal opgedeeld in groepen, werden wij voorgesteld aan Mia en Hester, de Equine coaches, en kregen we onze opdracht toebedeeld. Groepsgewijs mochten we de ring in, waar wij geacht werden de opdracht gezamenlijk uit te voeren met onze viervoeter Zeno. Van aanraken en halsters was geen sprake. Net zo vrij als wij. Enkel je energie en gevoel zouden de communicatiemiddelen zijn die je tot je beschikking had om het paard tot bepaalde acties te doen bewegen (de opdracht). Dit alles in samenwerking met de groepsleden.

Onwennigheid en ietwat onbeholpen, was de gemene deler tijdens het uitvoeren van de opdracht, want communiceren met een wezen zonder taal… tja, dat dwingt tot creativiteit. Onze voorgangers, groep #1, vonden dan ook dat het volbrengen van hun opdracht was gefaald, het paard deed immers niet wat de groep voor ogen had, terwijl mijn groep zich in euforische staat verkeerde na het behalen van het gewenste resultaat. Grappig. Het is namelijk typerend dat de focus op het eindresultaat lag en dat we het eindresultaat van de opdracht direct koppelden aan twee categorieën, falen of slagen. De rest daar tussenin, bleek niet voldoende significant te zijn voor enige waardering dan wel bijdrage tot het eindresultaat. Of toch wel?

Maar waar draaide het eigenlijk om in deze groepsopdracht? Noem het een herintroductie van andere maatstaven en instrumenten waarmee we onszelf en rol die we innemen in onze omgeving te definiëren: samenwerking, grenzen stellen, spiegelgedrag en bovenal die connectie.

Slagen en falen zijn de kaders waarmee we zijn opgegroeid. Ze zijn kwantificeerbaar en meetbaar. Duidelijk en helder.  Maar intuïtie, net als energie en connectie, dat klinkt als the Sound of Music voor de a-muzikalen.  Een terrein waar onze generatie niet geleerd heeft mee om te gaan, dan wel het als een nuttig instrument te beschouwen. We leven immers in een tijd waarin het gevoel nu eenmaal is ge-out-sourced, zoals dat in markttermen wordt uitgelegd. De maatschappij legt op en door marktwerking gebruikt, wat we horen te voelen bij bepaalde situaties. Promotie? Gelukkig. Vader ziek? Bezorgd. ‘Feeling Rules’ zoals Arlie Hochschild, socioloog, dit omschreef. Wat behoor je te voelen in plaats van wat wil je voelen. Het schept een veilig kader een houvast hoe we ons dienen te gedragen en te voelen in welke omstandigheden. Een ideale handleiding die enige vorm van ongewenst gedrag of afwijkend groepsgedrag minimaliseert. Want tja, afwijkend groepsgedrag, aldus Darwin, kan tot uitsluiting leiden. Grondslag angst. Ideaal ook in tijden waarin marktwerking hoog in het vaandel staat om the mob te beïnvloeden, te beheersen en te controleren.

Daarnaast weten we dat in de huidige tijd de samenlevingsstructuren meer complex zijn geworden dan ooit en dat we op globaal niveau meer homogeen en afhankelijk van elkaar zijn geworden. We zijn niet langer het individu van een kleine gemeenschap, maar (digitale) wereldburgers. Vooral voor onze generatie die in verbindingen staat met alle uithoeken van de aarde, is de keerzijde dat we nog meer behoefte hebben aan kaders en houvast voor gedrag.

Met dank aan de economische crisis zijn deze onbeheersbare complexiteit en controleerbaar gedrag van de markt blootgelegd. Het gevolg is dat we vraagtekens zijn gaan plaatsen bij de conventionele omgangsvormen en groepsgedrag. Ze sluiten niet meer aan bij onze idealen en toekomstperspectief. Sommige staan al op de burelen en eisen verandering van de top, politiek en beleidsmakers. Binnen deze context is het voor onze generatie een nieuwe zoektocht geworden op welke manier wij vorm willen geven aan onze identiteit, maar ook de samenleving. Alleen is de houvast van kaders onder onze voeten weggemaaid en grijpen we wild om ons heen naar een nieuw houvast. We are on loose ground, niet beseffende dat aan ons, generatie Y,  de taak is weggelegd om die kaders opnieuw te creëren. De vraag is niet langer ‘What should we feel’ naar ‘What do we feel’. Het is vervolgens aan ons of we vanuit dit besef het lef hebben het daadwerkelijk anders te doen. Can we make a change?

Dus daar stonden we in de ring. Terug naar de basis. Zonder kaders, zonder onze taal tot communicatie. Alleen wij en het paard. Wat er dan overblijft is je intuïtie, gevoel, elkaar, je eigen talenten en zwaktes, zoals moedernatuur het heeft bedoeld zonder enige kwalificatie van goed of slecht, slagen of falen. Simpel en in wezen de enige instrumenten die we bezitten. Niet meer, niet minder. Het paard als spiegel voor onze samenwerking, doelstellingen, grenzen en vertrouwen in onszelf en elkaar. We kregen de vrijheid om zelf te bepalen wat het resultaat zou zijn, hoe we wilden samenwerken, hoe we met onze omgeving omgaan en wat we daarin lovenswaardig achten. Wij mochten de regels bepalen, maar deden we dat op onze manier of grepen we weer terug naar de bekende kaders?

Dank coaches voor deze metafoor. Het was alsof we in de arena van ons eigen leven stonden met alle mogelijkheden en luxe om iets van onze levensopdracht te maken.  We zijn er nog niet, maar na deze dag zijn we weer een stap dichterbij onszelf.

Zeno, Mythisch Maatje, dank voor je spiegel en het besef dat het in onze eigen handen ligt en dat we mogen durven, maar niet moeten vergeten samen te werken en te voelen wat we echt willen in plaats van wat we behoren te doen.

En Zeno, jij wist het eigenlijk al, want jij zag 360°……. Onze ultieme connector.

Rubiah Balsem – Connector en Inspirator

Rubiah Balsem

1 antwoord
  1. hoc thoi sao online
    hoc thoi sao online zegt:

    I am not positive the place you’re getting your info, however great topic.
    I must spend some time studying more or understanding more.
    Thanks for excellent information I used to be on the lookout
    for this info for my mission.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *