De roadtrip van Verbinding, naar Essentie, naar Moed.

“Mam, je hoeft je niet ongerust te maken. Ik ga een paar dagen offline. Want ja, het lijkt me duidelijk: ik ben dit jaar ergens onderweg m’n hart verloren. Ga ‘m nu opzoeken. En waar kan dat beter dan in de stad van de liefde. Bel je over een paar dagen. XO.”

Ik heb nog nooit zoveel verschillende inspirerende vrouwen ontmoet in m’n leven als bij 360° Connectors Club. Geloof me, ze zijn echt heel erg leuk, slim en bijzonder. Sommige houden van dromen vangen, piano spelen, sieraden maken, zeilen, heel Nederland afrennen en ja, zelfs lachen op professioneel niveau. Vraag een willekeurige connector wat m’n favoriete ding is om te doen en je krijgt de meest onnuttige te horen, namelijk autorijden. Misschien is ’t het alleen-zijn, de muziek waar ik schaamroodvrij op kan meebleren of de veiligheid van mijn eigen zone waar álle gedachten toegestaan zijn. Bovenal denk ik dat het te maken heeft met het fysiek onderweg zijn dat staat als expressie van de reis die ik in m’n hoofd en hart maak. Bestemming niet bekend, niet belangrijk. Wat ik vind onderweg is alles.

Dit jaar stond 360° Connectors Club in het teken van essentie: back to basic, naar wat je werkelijk beweegt en betekenis geeft. Elkaar helpen om keuzes te maken die bij je passen, in het hier-en-nu. Dichtbij jezelf blijven, in welke situatie dan ook, ook als dat betekent dat je ‘faalt’ of iets moet opofferen, integriteit. Sjezusmina, als ik van te voren had geweten wat het dit écht betekent dan had ik wel even getwijfeld bij het zo enthousiast inluiden van dit jaarthema. Het uitleven van essentie is namelijk een groots avontuur, wonderschoon en wünderbar, per definitie in perfecte staat, zeker niet zonder struikel- en liefdesverdriet. Zoals één van mijn inspiratoren Mark Nepo zo pijnlijkmooi schetst door te stellen dat het hart groeit en sterker wordt door te breken. Het vinden en luisteren naar je essentie blijkt in sommige gevallen hetzelfde als prachtige oorzaak te hebben.

En voordat ik mezelf kon tegenhouden besloot ik iets te doen wat me bang maakte. Een autoritje door het centrum van Parijs. Met gezelschap van een paar zweetdruppels op m’n voorhoofd bestormde ik de straten van Parijs, Senna-style. Ik liet me meevoeren in de chaos van het verkeer, vloog mee op de cadans van de stad en omarmde de brutaliteit van de Parijse automobilist alsof ze er enkel waren om mij te beproeven. Ik overwon. En met m’n linkerhand in de lucht sloeg ik trots m’n rechterhand, solo high-five. Die is soms krachtiger dan een groepsknuffel bedacht ik me voor het eerst. Van verbinding naar essentie.

Onderaan de Eiffeltoren keek ik terug naar de clubavonden van dit jaar, acht stuks (van de twintig totaal) en een ontelbaar aantal mooie herinneringen. Mini-kampvuurtjes, marshmallows en blind-dates. Een djembe-workshop waarin we ons ritme vonden. Een kijkje terug in de tijd met onze baby-boeken tijdens een intieme huiskamersessie. In het Faire Oosten vingen we onze dromen met Idéfix, een movie-night die ons inspireerde om op avontuur te gaan en ‘Wild’ te zijn. In de Bloeikas met authenticiteitsspecialist Teun en Toeverlaat. We schetste tekeningen van onze ontdekkingen en plaatste welverdiende vlaggen op onze overwinningen. Terwijl ik de straten van Parijs al wandelend versier met deze prachtige belevingen sta ik vooral stil bij die mensen die daadwerkelijk een essentievol pad hebben bewandeld dit jaar. Die ongelooflijk-moedige ‘backpackers’ die het aandurfde om beslissingen te maken op basis van wie ze zijn, in het hier-en-nu, uiterst liefdevol in verbinding én trouw aan zichzelf vanuit essentie. Zij die zekerheid van banen opofferde om passies te volgen, zij die opnieuw leerde vertrouwen na hartpijn, zij die hun eigen land verlieten en nieuw levensgeluk creëerden zonder familie dichtbij. Zij die de liefde zo moedig durfde los te laten om alleen iets nieuws te zoeken en zij die het verleden bevochten en vrijheid voor de toekomst wonnen. Zij die onvoorwaardelijk liefhebben en zij die vrijblijvend geven. En ook co-founder Susanne die eerder dit jaar afscheid nam van 360° Connectors Club om persoonlijke koers uit te zetten en richting nieuwe ontdekkingen te varen. Ik zie hun gezichten en in gedachten heb ik heel Parijs gevuld met deze grootsheden die vanuit essentie durven te leven.

Het mooie is dat het doorwandelen van dit jaar, de inspirators die deze hebben gevuld en m’n eigen portie zoektocht me terugbrachten naar mijn eigen plek. Tijdens de laatste clubavond in oktober verwoorde Edith Lindhout de definitie hiervan in een gouden brief. “In verbinding zijn betekent kortgezegd je eigen plek in een groter geheel innemen. Die eigen plek is te vinden door de ervaring van ‘het stille midden’. […] Niet het praten en het denken erover maar het bewustzijn zelf en de innerlijke ervaring wijzen je de weg naar dit midden. De plek van het midden, de plek van verbondenheid kun je namelijk simpelweg voelen. Je kent ze wel, die momenten waarop alles klopt en je jezelf ervaart als één met het geheel. Dan ben je er. In het stille midden. Op die eigen plek, in die ervaring, is er inspiratie, energie en flow; is er de ultieme verbinding tussen je eigen aardse vorm en je innerlijke essentie.” De beleving van Parijs en alles wat het symboliseerde in het grotere geheel van dit jaar en wie ik ben maakte me stil, bracht me naar het midden. De plek waar het hart woont en kraakhelder spreekt. Ik vond een stukje van m’n hart onderaan de Notre-Dame, al hardlopend langs de Seine, bij een slotje op de Pont de l’Archevêché, a-table-for-one-please en rode wijn. Daar op de Arc de Triomp vierde ik het terugvinden van m’n hart, mijn essentie.

Twee jaar geleden stond 360° Connectors Club in het teken van verbinding en een jaar later volgde essentie. Het thema van 2016 is die éne sleutel die allereerst nodig is om beide te ervaren: moed. De dapperheid om jezelf te laten zien vanuit essentie en vanuit deze plek de verbinding aan te gaan met jezelf, de ander en jouw omgeving. Dat dit nieuwe jaar voor ons allemaal vol grootste stappen mag zijn die we in dapperheid durven te zetten als ware helden zoals we van oorsprong bedoeld zijn. Gelukkig nieuwjaar!

XO. Melanie

mel2

Memberblog Lisa | High Fives & Bewegende Ruggen

Persoon a: ‘Hallo’, Persoon b: ‘Hoe gaat het’, a: ‘Goed’, b: ‘Ik ben’, a: ‘Melanie’, b: ‘Lisa’. Dit bijzondere voorstelrondje, dat de hele kring rond gaat, zet de toon voor de rest van de avond: contact-zoekend, out of the box en een beetje ongemakkelijk. Te gast is Floris van Tilburg van Your Lab die ons uitnodigt om, bijvoorbeeld door fysieke beweging, erachter te komen wat onze dynamiek is in contact met anderen. De locatie? Een strak, hoog, maar huiselijk pand aan de Kerkstraat, in hartje Amsterdam.

 

1-clubavond-juni-360-connectors-club

Nadat we elkaars namen gehoord hebben gaan de stoelen aan de kant en mogen we door de ruimte lopen. Dit doet me denken aan Pilates en de warming-up oefeningen van de acteerlessen die ik volg. Even de tijd nemen om, in je eigen tempo, te voelen hoe je staat, loopt en ademt. Fijn! Hierna maken we twee aan twee met elkaar kennis. Zonder te praten….met de ruggen tegen elkaar aan bewegend. Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet hoe mijn ‘partner’ heet, maar het voelde warm om, voorzichtig balancerend en pittig proberend contact te maken met iemand, zonder verbaal te worden. (Waarschijnlijk voel ik me daarom ook zo thuis op de dansvloer en haak ik al af als iemand m’n naam vraagt -wink-)

Nog maar een uurtje geleden was ik op mijn werk waar m’n collega-kok en ik in twintig broodjes in twintig minuten bereidde. Na afloop gaven we elkaar een high five. Woordeloos wisten we allebei precies wat deze actie betekende: ‘goed gedaan’, ‘nice teamwork’, ‘ik vind jou ok’. Maar wat gebeurd er als je met dertig dames door een ruimte loopt en ervoor kunt kiezen wel of geen high five te geven? Wij probeerden het uit en het antwoord blijkt nogal dramatisch. Men voelde zich afgewezen, negeerde elkaar, voelde zich schuldig, vond het super vervelend om iemand niet te geven wat die ander verwachtte, maakte het weer goed en troostte elkaar. Blijkbaar hechten we met z’n allen veel waarde aan harmonie. Bij mezelf herkende ik dit in eerste instantie niet zo heftig. Al jaren geleden leerde ik, dat hoe een ander jou behandeld meestal meer zegt over die ander dan over jezelf. Iemand mag eigen keuzes maken, zonder dat dit mij kwetst en ik hoop dat dit andersom ook zo werkt. Toch sloeg de twijfel toe toen ik me ineens afvroeg of het misschien wel persoonlijk was dat sommigen mij geen high five wilden geven…maar ik besloot dat dit waarschijnlijk niet zo was.

2-clubavond-juni-360-connectors-club3-clubavond-juni-360-connectors-club

Hierna voorzag Floris ons van een casus. Tijdens een vakantie in Egypte zijn we gestrand in de woestijn, terwijl de benzine op is en we ons vliegtuig willen halen. Onze enige redding is een pompstationbediende…die pauze heeft. Aan vier moedige dames onder ons de taak om (omstebeurt) deze exoot (Floris) ertoe te krijgen hen te helpen. Vier verschillende scenario’s volgen en vol spanning bekijken we de verwoede pogingen, met wisselend succes. Het viel me op dat de meesten, voor mijn gevoel, behoorlijk steunden op hun hoofd. Men was rationeel strategisch, verbaal overtuigend, of helpend intelligent, in de hoop wat terug te krijgen. Fysiek hielden ze in eerste instantie afstand van onze zonnige vriend (hoewel eentje volgens mij dichterbij ging zitten en anderen dichterbij kwamen om hem te helpen). Dit dwong hij ook wel af door ze naar een stoel te dirigeren die een meter verderop stond en te wijzen naar het koffie-apparaat, nog verder weg. Ik verbaasde me hierover, omdat vrouwen toch eeuwenlang geholpen zijn met dank aan hun ongelofelijke lichamelijke zwakheid, liefheid en (krokodillen)tranen, dan wel verleidelijkheid. Zelf zou ik -God verhoedde- nooit alleen de woestijn in trekken om dit soort doemscenario’s te voorkomen, maar mocht het toch gebeuren dan zou de beste man getuige zijn van een flink staaltje vrouwelijke hulpeloosheid. Al dan niet met succes.

Er volgen nog twee casussen die we zelf inbrengen. Een dame die later binnen kwam en dus door dertig paar ogen gevolgd werd zet zich weer in de schijnwerpers door een werksituatie in te brengen. Ik mag dat wel. Suzanne is zo dapper om een -voor vele herkenbare- situatie in de relatie met haar vriend uit te spelen met Floris. In no time worden we meegenomen in de herkenbare situaties met bijbehorende emoties. We willen niet dominant of onvriendelijk zijn, maar er moet wel gebeuren wat er moet gebeuren en dat is wat wij willen. De ander bedoeld het misschien niet verkeerd, maar begrijpt ons voor geen meter. We willen de ander bewegen, maar gaan daar zelf keihard voor werken, of blijven juist stokstijf zitten. Zo kwam het op mij over en ook in dit geval geldt: dat zegt waarschijnlijk vooral iets over mezelf. Vorige maand lukte het mij niet om beweging te krijgen in mijn (mannelijke;) collega. Eigenlijk kreeg ik uberhaupt geen contact meer met hem en dat nam ik hem bijzonder kwalijk. ‘Natuurlijk’ zag hij zelf totaal niet in wat het probleem was (hij!) en ook dat was onverdragelijk. Het zien van de casussen confronteerde mij met het feit dat problemen nooit bij één iemand liggen, maar altijd in de communicatie-dynamiek. Ook dat had ik eigenlijk jaren geleden al geleerd (leve twee sociale opleidingen), maar dat wil nog niet zeggen dat het dan simpel is. Zucht.

Het was weer een intensieve, leerzame avond waarin ik vooral aan het begin, door beweging, verbinding heb kunnen maken met anderen. Het tweede deel van de avond heb ik vooral gekeken hoe anderen, meestal verbaal, verbinding zochten met anderen, wat nog best lastig bleek. Gelukkig had onze top-chef Suzanne eraan gedacht om alcohol door de after-borrel-bowl te doen.

punch-clubavond-juni-360-connectors-club

Geschreven door Lisa vd Berg

 

TO OUR LOVELY CONNECTORS°

Ben jij er de volgende keer weer bij? Vergeet dan niet om jezelf én jouw +ONE aan te melden op het FB-event.

Ben je nog geen member maar lijkt het je leuk om een keer te komen kijken bij één van onze clubavonden? Stuur ons dan een bericht en we nemen je graag mee als onze +ONE! En check ook onze FB-page om op de hoogte te blijven van onze clubactiviteiten!

Meer weten over de trainingen en visie van YourLab of onze locatie Flex427? Go for it!

 

Memberblog Rubiah | Feeling Rules – Slagen en Falen

Als kleindochter van een mater familias en naoorlogse kolonialist die haar eigen manege runde in Hattem, kan ik niet ontkennen dat het terrein van de equi mij niet geheel ongeëmotioneerd laat. Hoewel ik mezelf niet een jeugd toedicht van tienerposters waar een palet aan paardenrassen zich tentoonstelde en de zalig zoete rozetten van inbeeldige kampioenschappen aan mijn muur prijkten, heb ik vele jeugdjaren op, naast, onder en met deze viervoeters doorgebracht. Maar zoals het velen vergaat, werden deze kwetsbare vrienden al snel weer ingewisseld voor andere obsessies en wat er allemaal wel niet meer aan verleidingen op mijn pad voorbij kwamen, niet wetende dat ik jaren later, weer oog in oog met deze prachtdieren zou komen te staan in een geheel andere context.

De vierde clubavond stond in het teken van samenwerken en daarvoor is door de Connectorsguru’s een bijzondere vorm gekozen: Equine Assisted Coaching, ook wel paardencoaching. Ik wist in eerste instantie niet of ik mij in een geheel uitgelaten stemming diende te begeven of diep in mijn buidel van paardennostalgie moest tasten. Wat had deze activiteit van doen met connecten in dit millenium?

De guru’s leken dolenthousiast, vooruit, ik klom op mijn stalen exemplaar en ik vertrok in mijn nog zeer aanwezige werkbubbel richting het Amsterdamse Bos. Met dank aan mijn navigatie arriveerde ik te Manege Nieuw Amstelland rond het uur van zeven in de avond van de tweeëntwintigste mei tweeduizendenveertien.

Eenmaal opgedeeld in groepen, werden wij voorgesteld aan Mia en Hester, de Equine coaches, en kregen we onze opdracht toebedeeld. Groepsgewijs mochten we de ring in, waar wij geacht werden de opdracht gezamenlijk uit te voeren met onze viervoeter Zeno. Van aanraken en halsters was geen sprake. Net zo vrij als wij. Enkel je energie en gevoel zouden de communicatiemiddelen zijn die je tot je beschikking had om het paard tot bepaalde acties te doen bewegen (de opdracht). Dit alles in samenwerking met de groepsleden.

Onwennigheid en ietwat onbeholpen, was de gemene deler tijdens het uitvoeren van de opdracht, want communiceren met een wezen zonder taal… tja, dat dwingt tot creativiteit. Onze voorgangers, groep #1, vonden dan ook dat het volbrengen van hun opdracht was gefaald, het paard deed immers niet wat de groep voor ogen had, terwijl mijn groep zich in euforische staat verkeerde na het behalen van het gewenste resultaat. Grappig. Het is namelijk typerend dat de focus op het eindresultaat lag en dat we het eindresultaat van de opdracht direct koppelden aan twee categorieën, falen of slagen. De rest daar tussenin, bleek niet voldoende significant te zijn voor enige waardering dan wel bijdrage tot het eindresultaat. Of toch wel?

Maar waar draaide het eigenlijk om in deze groepsopdracht? Noem het een herintroductie van andere maatstaven en instrumenten waarmee we onszelf en rol die we innemen in onze omgeving te definiëren: samenwerking, grenzen stellen, spiegelgedrag en bovenal die connectie.

Slagen en falen zijn de kaders waarmee we zijn opgegroeid. Ze zijn kwantificeerbaar en meetbaar. Duidelijk en helder.  Maar intuïtie, net als energie en connectie, dat klinkt als the Sound of Music voor de a-muzikalen.  Een terrein waar onze generatie niet geleerd heeft mee om te gaan, dan wel het als een nuttig instrument te beschouwen. We leven immers in een tijd waarin het gevoel nu eenmaal is ge-out-sourced, zoals dat in markttermen wordt uitgelegd. De maatschappij legt op en door marktwerking gebruikt, wat we horen te voelen bij bepaalde situaties. Promotie? Gelukkig. Vader ziek? Bezorgd. ‘Feeling Rules’ zoals Arlie Hochschild, socioloog, dit omschreef. Wat behoor je te voelen in plaats van wat wil je voelen. Het schept een veilig kader een houvast hoe we ons dienen te gedragen en te voelen in welke omstandigheden. Een ideale handleiding die enige vorm van ongewenst gedrag of afwijkend groepsgedrag minimaliseert. Want tja, afwijkend groepsgedrag, aldus Darwin, kan tot uitsluiting leiden. Grondslag angst. Ideaal ook in tijden waarin marktwerking hoog in het vaandel staat om the mob te beïnvloeden, te beheersen en te controleren.

Daarnaast weten we dat in de huidige tijd de samenlevingsstructuren meer complex zijn geworden dan ooit en dat we op globaal niveau meer homogeen en afhankelijk van elkaar zijn geworden. We zijn niet langer het individu van een kleine gemeenschap, maar (digitale) wereldburgers. Vooral voor onze generatie die in verbindingen staat met alle uithoeken van de aarde, is de keerzijde dat we nog meer behoefte hebben aan kaders en houvast voor gedrag.

Met dank aan de economische crisis zijn deze onbeheersbare complexiteit en controleerbaar gedrag van de markt blootgelegd. Het gevolg is dat we vraagtekens zijn gaan plaatsen bij de conventionele omgangsvormen en groepsgedrag. Ze sluiten niet meer aan bij onze idealen en toekomstperspectief. Sommige staan al op de burelen en eisen verandering van de top, politiek en beleidsmakers. Binnen deze context is het voor onze generatie een nieuwe zoektocht geworden op welke manier wij vorm willen geven aan onze identiteit, maar ook de samenleving. Alleen is de houvast van kaders onder onze voeten weggemaaid en grijpen we wild om ons heen naar een nieuw houvast. We are on loose ground, niet beseffende dat aan ons, generatie Y,  de taak is weggelegd om die kaders opnieuw te creëren. De vraag is niet langer ‘What should we feel’ naar ‘What do we feel’. Het is vervolgens aan ons of we vanuit dit besef het lef hebben het daadwerkelijk anders te doen. Can we make a change?

Dus daar stonden we in de ring. Terug naar de basis. Zonder kaders, zonder onze taal tot communicatie. Alleen wij en het paard. Wat er dan overblijft is je intuïtie, gevoel, elkaar, je eigen talenten en zwaktes, zoals moedernatuur het heeft bedoeld zonder enige kwalificatie van goed of slecht, slagen of falen. Simpel en in wezen de enige instrumenten die we bezitten. Niet meer, niet minder. Het paard als spiegel voor onze samenwerking, doelstellingen, grenzen en vertrouwen in onszelf en elkaar. We kregen de vrijheid om zelf te bepalen wat het resultaat zou zijn, hoe we wilden samenwerken, hoe we met onze omgeving omgaan en wat we daarin lovenswaardig achten. Wij mochten de regels bepalen, maar deden we dat op onze manier of grepen we weer terug naar de bekende kaders?

Dank coaches voor deze metafoor. Het was alsof we in de arena van ons eigen leven stonden met alle mogelijkheden en luxe om iets van onze levensopdracht te maken.  We zijn er nog niet, maar na deze dag zijn we weer een stap dichterbij onszelf.

Zeno, Mythisch Maatje, dank voor je spiegel en het besef dat het in onze eigen handen ligt en dat we mogen durven, maar niet moeten vergeten samen te werken en te voelen wat we echt willen in plaats van wat we behoren te doen.

En Zeno, jij wist het eigenlijk al, want jij zag 360°……. Onze ultieme connector.

Rubiah Balsem – Connector en Inspirator

Rubiah Balsem

Memberblog Annelies |”En daar vlogen we -hopla- de diepte in…”

De afsluitende avond van de eerste reeks van de 360° Connector’s club stond in het teken van ‘Picture me, picture this’. Durf jij jezelf écht te laten zien? We werden bijzonder warm welkom geheten in een lichte en open ruimte aan de Amstel, wat een hele spannende plek is waar de komende tijd mooie (en nu nog geheime) dingen gaan gebeuren. Melanie en Suus staken van wal: wat deze plek voor Suus betekent, waar wij staan als club en wat de bedoeling was van deze avond. Er was bewust gekozen voor meer ruimte in het programma om zo genoeg tijd te hebben om de verbinding met elkáár aan te gaan.

En wat kwam ik hier doen? Wat kwam ik hier brengen en halen? Ik vond het gezellig om een paar mensen weer te zien en een avond met elkaar te zijn, maar de nieuwsgierigheid naar de thema van de avond riep veel vragen op. Waar stond ik nu zelf, in mijn persoonlijke vindtocht (liever dan zoektocht) die alsmaar voortduurt? En wat liet ik daarvan aan anderen zien? Welk beeld laat ik van mezelf zien? Van mijn ontwikkeling, mijn dromen, mijn twijfels? En wat laat ik -al dan niet bewust- achterwege?

Sabine Metz (23), fotografe, opende de avond met háár verhaal. Over hoe ze verslingerd raakte aan fotograferen. Dat ze haar bijbaantjes nooit lang kon volhouden, omdat ze zich niet kon verschuilen achter een nepglimlach. Dat ze zich altijd al anders voelde. Hoe er, naarmate ze zichzelf steeds beter leerde kennen werden, steeds meer vragen werden beantwoord over haar identiteit, behoeften en presentatie. Hoe ze haar blog inclusief foto’s  inzet om zichzelf te laten zien. En hoe ze als fotografe een beeld neerzet en wat ze daarmee wil vertellen. Dat ze het beeld voor zich laat spreken. Verhelderend voor iemand als ik, die zich het allerliefst en vaak in (veel) woorden uitdrukt.

In groepjes gingen we uiteen om te praten over de volgende vragen: op welk moment was jij in je kracht en op welk moment opereerde je niet zo authentiek? En daar vlogen we, Sanne, Nadine en ik  -hopla- de diepte in en vroegen elkaar het hemd van het lijf. Kwetsbaar, zoals dat in deze setting makkelijk kan. Met behulp van situaties op het werk, een beetje transactionele analyse en andermans Linkedin-profielen vonden we antwoorden op deze vragen. Niet vervolmaakt, niet af, maar we bewandelden een richting.

Aan het einde namen we plaats voor de lens van Sabine. Ik wilde niet lachen, want dat doe ik al zo vaak. Dus ik keek serieus, maar dat was toch geen doorslaand succes. Het resultaat was iets serieus met een vleugje binnenpret. Als afsluiting kwamen we nog een keer bij elkaar, vertelden een paar connectors over hun ervaringen van deze avond en keerden we huiswaarts. Het was leuk, voldoenend en ik had iets over mezelf geleerd!

Ik had beloofd een stukje over deze avond te schrijven, maar ik aarzelde. Wat moest ik vertellen? Wat had ik ook alweer precies geleerd tijdens ons diepgaande gesprek, en wat zou ik daarover open en bloot op het wereldwijde web zetten? Ik besloot een stukje te gaan fietsen: dan krijg ik meestal de beste ideeen. Ik fietste van Amsterdam West naar Zuid naar de Bijlmer en weer naar huis. Ze waren aan het verbouwen en de bordjes bij het begin van de Bijlmer stonden precies de verkeerde kant op. Ik vroeg me uberhaupt best vaak af of ik wel de goede kant op ging. Ik zag gebouwen en drie snelwegen en stadsdelen die zijn neergezet met de beste bedoelingen, maar ik was vooral met mezelf en de goede route bezig.

Na een tijdje – toen ik nog steeds niet was verdwaald – werd ik nieuwsgierig en begon ik om me heen te kijken. Ik kwam een zwarte raven tegen. Waarom stond het Amstelhotel als enige gebouw echt aan de Amstel, en moest ik omfietsen? En hé, daar was de Onbekendegracht. Hahaha! Ik fietste verder, maar hoefde niet meer op de bordjes te kijken. Juist toen ik de controle losliet, werd alles leuker. Ik dacht terug aan de hoofdvraag van de avond: “durf jij jezelf écht te laten zien?”, en ineens wist ik wat ik wel en niet in dit stukje wilde typen. Wat ik van mezelf durf te laten zien! Dat ik, incluis alle twijfels, hobbels, dromen, zwarte raven en verhangen bordjes mijn vindtocht voortzet! En daarvoor heb ik verbinding nodig met mezelf en met mijn omgeving die me een spiegel(reflexcamera) voorhoudt. Dat ik zonder focus op de goede route een veel leukere fietstocht en daarmee vindtocht heb. Dat ik die vindtocht liever niet alleen afleg, want juist van elkaar kunnen we zoveel leren! Joehoe connectors, tot de volgende keer!

Wil je meer van mij lezen? Kijk op mijn tumblr, een blogallegaartje.

Door Annelies Goorts°

Op de hoogte blijven van 360° Connectors Club en de eerstvolgende clubavond? Follow us on Facebook!

Van afwijzing naar “Nope, just you”

In het najaar van 2012 nam ik, Susanne, een beslissing: ik ga mijn vleugels uitslaan. Ik ga de wijde wereld in om te gaan herontdekken wat het beroepsleven mij te bieden heeft. Een dapper besluit, als ik de reacties van mijn omgeving op mijn beslissing mag citeren. Maar was het wel een besluit vanuit kracht, vanuit durf, lef, zelfverzekerdheid? Nee, absoluut niet.

De waarheid is dat ik volledig kwijt was waar mijn eigen krachten lagen. Mijn werk was routine geworden, mijn privéleven het perfecte plaatje. Niet echt de ideale balans voor mij, want werk is voor mij heel belangrijk. Ik durf zelfs te stellen dat ik er gewoon van houd, van werken. Al een tijdje terug heb ik ontdekt dat werk en privé onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een prachtig privéleven zonder uitdagende baan leverde het gevoel op dat ik zwaar uit balans was. Te weinig energie voor werk, omdat ik in mijn vrije tijd onvoldoende kon opladen om de werkweek weer fris en fruitig tegemoet te treden. Echt genieten was niet meer aan de orde. Diep in mijn hart wist ik dat het beter was om te vertrekken, weg van de HKU, weg van mijn tweede thuis. Weg van veiligheid die als een gevangenis was gaan voelen. Maar hoe dan? Nou, heel logisch toch: je gaat stiekem solliciteren naar een andere baan, of nee: je breekt het open en krijgt toestemming van je werkgever om tijdens werktijd gesprekken te gaan voeren, brieven te gaan schrijven en carrièrebeurzen af te struinen om die nieuwe ideale omgeving te vinden. Dat klinkt als de beste manier. Maar dit kon ik niet. Ik ben iemand die gaat voor alles of niets. Werken én solliciteren was geen optie. Werken alleen trouwens ook niet meer, want ik stond al met één been buiten met als gevolg dat ik intern niet meer lekker kon meedraaien. Buiten werktijd was ik zo knetter onzeker dat ik ook niet toekwam aan het oriënteren op de arbeidsmarkt. De emotie nam de overhand, ik wilde alleen nog maar WEG. Eind 2012 ben ik in goed overleg vetrokken.
Met die beslissing nam ik afscheid van een decennium verbondenheid aan de HKU, nam ik afscheid van mijn heerlijke salaris en goede CAO, was ik een iPad en Macbook armer. Maar na blijkt wel een zeer waardevolle ervaring rijker. Leven zonder werk verrijkte mijn bestaan. En dan bedoel ik niet de ‘luxe’ van het niet-werken, maar de rijkdom van de kleine, de niet aan werk gerelateerde of materiële dingen. Ik heb mogen ervaren wat het is om als yuppie in Amsterdam van een uitkering te leven, hoe het is om overdag in de stad te zijn. Mensen zien leven in plaats van werken. Heerlijk vond ik het. Maar de naakte waarheid kwam dichterbij toen het einde van 2013 naderde: zonder inkomen geen leven zoals ik het wil leiden. Moeten solliciteren is echt verschrikkelijk, kan ik vertellen. Je móet een motivatie bedenken voor een organisatie die je niet eens kent, een product waar je zelf maar weinig vanaf weet of een omgeving waar je niet in thuis hoort. Je moet dan zoveel in één keer dat het alweer beangstigend wordt en dus tegen je gaat werken. Ik werd overal afgewezen. Ja. Jammer. Niet ervaren genoeg, onvoldoende kennis van de markt. De ambtenaren-stempel op mijn voorhoofd leek er maar niet af te willen. Maar waar stond ik eigenlijk zelf voor? Wel makkelijk om de argumenten van anderen te omarmen als reden van je wanprestatie om een baan te bemachtigen. Ik was toch juist op zoek naar wat IK wilde in mijn leven? IK wilde toch een uitdagende droombaan, niet ZIJ? Fijn dat deze conclusie in januari 2014, na een jaar lang ‘broeden’,  eindelijk indaalde. En prompt was daar een bijzonder onverwacht telefoontje van een vriendin op een donkere maandagavond met de verlossende woorden: “Mag ik je cv voorleggen aan de directeur van een nieuwe organisatie in Amsterdam die op zoek is naar jou?”. Naar mij? Juist ja. Iemand met jouw kwaliteiten die per direct beschikbaar is, van aanpakken weet en haar weg kent in Amsterdam. Ja, dacht ik toen, dat ben ik. GRAAG was mijn antwoord. Dankbaar, zo blij als een klein kind en tegelijkertijd zenuwachtiger dan ooit. Mijn cv? Ja met foto en omschrijving van jezelf even mailen. Oke. Geen motivatiebrief? Nope, just you. Sent. Nog nooit was dit zo snel gegaan. Maar na twee weken had ik nog steeds geen reactie ontvangen. De onzekerheid sloeg toe. Willen ze MIJ dan toch niet? Het antwoord volgde snel: een uitnodiging voor een gesprek op de volgende ochtend. Laat jezelf gewoon zien, overtuig hen met je persoonlijkheid, zei mijn vriend de bewuste vooravond. Ja, dat was ook echt de enige optie! Inlezen kon ik mij niet, het betrof een start-up. Dus zonder voorbereiding, zonder bedrijfsinformatie, zonder poespas ben ik naar het gesprek gegaan. Vanaf de seconde dat ik de hand schudde van mijn nieuwe baas was ik ontspannen. Heel maf om volledig ontspannen in een gesprek te zitten en gewoon je verhaal te mogen doen. Te mogen ZIJN. De klik was er meteen, de baan nog onduidelijk, maar het voelde zo goed. Vertellen waar je goed in bent, waar je ervaring vandaan komt en welke resultaten je hebt behaald. Een gesprek waarin geluisterd werd, niet geoordeeld. Niet te vergelijken met andere sollicitaties, geen kruisverhoor, geen testcases. De vrijheid krijgen om mezelf te presenteren in dit gesprek ervoer ik als een cadeautje. Gaven zij mij die ruimte of deed ik dit zelf? Het voelde als het tweede. Het leek wel het antwoord op mijn lange zoektocht. Volledig verlicht en gelukkig keerde ik terug naar mijn fijne huis. Ik was THUIS. Eindelijk! Nog geen 24 uur later had ik niet alleen een nieuwe baan, ik had ook meteen mezelf terug. TODAY, I AM THANKFUL. Wat 2013 het absoluut niet voor mij was, is 2014 in april al wel. Op volle toeren ga ik vooruit, vlieg ik van hot naar her om lekker veel uren (over) te werken en enorm lange dagen in de weekenden met mijn lief, familie en vrienden door te brengen. Om maximaal van het leven, het nu, te genieten.

foto-4 - Version 3

Memberblog Suzanne | “Mijn bucketlist? Meer van het leven genieten!”

Afgelopen donderdag stapte ik al om kwart over 6 op mijn fiets richting de Groenburgwal in Amsterdam. Ik had namelijk met mezelf afgesproken dat ik eens een keer op tijd weg zou gaan van mijn werk, om niet overhaast aan te komen op mijn afspraak: de clubavond van 360° Connectors Club.

Ik heb nogal eens de neiging om iets te veel te werken, veroorzaakt door een ontzettend groot verantwoordelijkheidsgevoel. Dit maakt dat ik ALTIJD nog wat moet afmaken op mijn werk. Een laatste mailtje, mijn agenda bijwerken, de financiën. Mijn collega’s vliegen om half 6 de deur uit, ik blijf zitten. Ik voel me verantwoordelijk voor alles en iedereen, over dingen waar ik geen invloed op heb. En daardoor maak ik soms dingen die ik eigenlijk heel belangrijk vind te weinig mee!

Donderdagochtend had ik eindelijk weer eens de vibe te pakken om hier wat aan te doen. Want te laat komen op een avond die in het teken staat van ‘ontdekken wat je echt zelf wilt’, waar ik me ook nog eens vrijwillig voor heb aangemeld, was voor mij echt geen optie! Dus was ik keurig op tijd op de tweede clubavond die plaatsvond in de Startup Orgy, een authentieke locatie waar het prachtige interieur en design een geweldige sfeer neerzette. Hier hing ik aan de lippen van Carolien Bijen van &Samhoud toen zij vertelde over haar persoonlijke zoektocht en de kracht van persoonlijke visie. Ik ging enthousiast aan de slag met haar opdracht om een gewaagd doel te formuleren en tijdens haar presentatie plaatste ik af en toe een kritische noot  bij ‘doe vooral wat je echt wil’. Dat laatste is namelijk volgens mij makkelijker gezegd dan gedaan! Aandachtig luisterde ik naar de creatieve dromen van de andere connectors. Prachtige doelen, soms gebaseerd op grondig denkwerk. Zover ben ik niet, en misschien kom ik daar ook wel niet.

Mijn doelen zijn toch vooral pragmatisch van karakter. Mijn bucketlist wordt dan ook aangevoerd door ‘minder werken’. Met verder nog onder andere ‘het kopen van een dure handtas’ en ‘een reis maken met mijn vriendje’! De lijst teruglezend, vond ik één overkoepelend thema: meer van het leven genieten! En weet je wat het leuke is? Binnen één week na de clubavond heb ik besloten een reis naar Nieuw-Zeeland en Indonesië te gaan maken eind dit jaar, het wachten is op een goede prijs voor een ticket.

We sloten de avond af met een intiem optreden van singer-songwriter Rachèl Louise. Ze vertelde over haar laatste album ‘Be your own cheerleader’ en inspireerde ons met persoonlijke verhalen over haar zoektocht naar authenticiteit en succes in de muziekindustrie. Ook hadden wij de eer om een nieuw nummer van haar te horen dat zij nét had geschreven en nog niet eerder had laten horen, dat was echt een mooi moment! Een bijzondere afsluiting van een bijzondere avond.

Suzanne van der Vaart, PR Consultant @ Newslab
Suzanne van der Vaart, PR Consultant @ Newslab

Donderdagavond 24 april is het eerstvolgende event van 360° Connectors Club, deze clubavond gaan we samen ontdekken hoe we onszelf het beste kunnen presenteren aan de mensen om ons heen. Durf jij jezelf écht te laten zien? Check het event!

‘Voor een groep van -slik- veertig adembenemende vrouwen’

Zoals jullie weten zijn we ontzettend fan van Wout van Wengerden, die afscheid nam van zijn leven als topsporter in 2012 en zich los worstelde van het verwachtingspatroon die anderen voor hem hadden vastgezet. Hij richtte het platform Kwetsbare Held op om zijn zoektocht in het beleven van kwetsbaarheid met de wereld te delen. Een tijd geleden vroeg hij co-founder Melanie een kwetsbare blog te schrijven over de launch van 360° Connectors Club en de weg daar naar toe. Lees hier over haar (pijnlijke) zoektocht van het afgelopen jaar, de kracht van verbinding en de oprichting van de club.