Memberblog Anne | Wolkentoetje

Met een bakje kwark in mijn handen ontdek ik een klein manneke dat naast me staat. Hij reikt net tot mijn heup en kijkt op naar een immens tl-verlicht toetjesschap. Boven het geluid van ratelende karretjes uit, gilt zijn moeder hem toe: “Dus je wil er eentje met vanille?!”. Om vervolgens onverstoorbaar een selectie fleurigs en kleurigs op te dreunen: “Sprinklins, Flodder-, Klieder- en Spettervla, of die met een chocoladelaagje? Vanillepudding met roomsaus, smulkwark, of een Powerstick? Die met bramensaus of juist met cake, Piratenpower, of een Wolkentoetje?”. Na haar woorden lijkt het jongetje zo mogelijk iets te krimpen. Hij kent het woord nog niet, maar aan hem is duidelijk zichtbaar wat er van binnen als een onrustig, onbeheersbaar monster opborrelt: keuzestress.

 

In zijn boek ‘The Paradox of Choice’ bekritiseert professor Barry Schwartz onze honger naar het vergroten van keuzemogelijkheden. Nadat hij zijn aftandse spijkerbroek van tientallen jaren oud tot op de naad heeft opgedragen, wil hij deze vervangen door een nieuwe. Dit gaat niet geheel van harte: de broek zat, zoals iedere spijkerbroek uit die tijd, in eerste instantie vreselijk, maar na jaren dragen en wassen begon hij eindelijk soepel aan te voelen. Met frisse tegenzin betreedt hij een hippe jeanszaak. Daar wordt hij door een jonge verkoopster bestookt met opties (skinny, flared, bootcut, slim, tapered of high-waist fit, acid- or stone-washed?, etc), waarna hij alleen nog kan stamelen: “I want the kind, which used to be the only kind”.

Schwartz maakt ons pijnlijk bewust van het gegeven dat meer keuzemogelijkheden niet gelukkiger maakt, maar juist bijdraagt aan angst, ontevredenheid en spijt. We worden bang om de verkeerde keus te maken. Immers niet de fabrikant – die inmiddels een overdosis aan varianten maakt om meer te verkopen – heeft schuld, maar enkel de kiezende consument. We vertellen onszelf: uit al die keuzes heb ik nu verkeerd gekozen. Had ik maar …

Mijn generatie (geboren tussen pakweg 1971 en 1985), de kinderen van de protestgeneratie, kreeg gelijke kansen, ruime mogelijkheden, vrijheid en keuzes van hun ouders. Zelfontplooiing, ‘je eigen ding doen’, als levensmotto, in een wereld waarin de keuzemogelijkheden groter dan ooit zijn. Social media maken het er niet makkelijker op; op afstand ben je ineens getuige van allemaal piekervaringen van mensen die je misschien nauwelijks kent en daarmee een boel voorbeelden rijker van hoe het óók kan. Gevolg van dit woud aan keuzes? We gaan juist zo hard mogelijk rennen om niets te missen in de tijd dat ons leven kort is (als kip zonder kop), of bevriezen volledig en durven geen stap meer te zetten (de kop zonder kip).

Hoe kunnen weer terug naar die ene spijkerbroek? Ik denk dat het antwoord op moeilijke keuzemomenten verscholen ligt in het tijdelijk afsluiten van alle ruis van buiten. Even oog- en oorkleppen opzetten voor de blikken, goedbedoelde meningen en voorstellen van mensen om je heen. Leg je dilemma op tafel, besef dat alleen jouw gevoel er toe doet, hand op je buik, ogen dicht, haal diep adem en kies…

In de supermarkt beet ik op mijn lip om toe te zien hoe de moeder steeds weer andere toetjes voor de neus van haar zoontje liet bungelen. Tot het jongetje bedremmeld net links van het fleurigste gedeelte van het schap wees. Zijn moeder, vijf verschillende pakjes in haar handen houdend, moest zich over hem heen buigen om te zien wat hij aanwees: een klein pakje vanillevla. Simpel, zonder tierlantijntjes.

 

AnneVries-360-Connectors-Club
Anne Vries, oprichtster van Uit de Rats – een bijzonder initiatief waarbij twijfelende dertigers terecht kunnen voor een helpende hand bij het vormgeven van hun leven.

Memberblog Annelies |”En daar vlogen we -hopla- de diepte in…”

De afsluitende avond van de eerste reeks van de 360° Connector’s club stond in het teken van ‘Picture me, picture this’. Durf jij jezelf écht te laten zien? We werden bijzonder warm welkom geheten in een lichte en open ruimte aan de Amstel, wat een hele spannende plek is waar de komende tijd mooie (en nu nog geheime) dingen gaan gebeuren. Melanie en Suus staken van wal: wat deze plek voor Suus betekent, waar wij staan als club en wat de bedoeling was van deze avond. Er was bewust gekozen voor meer ruimte in het programma om zo genoeg tijd te hebben om de verbinding met elkáár aan te gaan.

En wat kwam ik hier doen? Wat kwam ik hier brengen en halen? Ik vond het gezellig om een paar mensen weer te zien en een avond met elkaar te zijn, maar de nieuwsgierigheid naar de thema van de avond riep veel vragen op. Waar stond ik nu zelf, in mijn persoonlijke vindtocht (liever dan zoektocht) die alsmaar voortduurt? En wat liet ik daarvan aan anderen zien? Welk beeld laat ik van mezelf zien? Van mijn ontwikkeling, mijn dromen, mijn twijfels? En wat laat ik -al dan niet bewust- achterwege?

Sabine Metz (23), fotografe, opende de avond met háár verhaal. Over hoe ze verslingerd raakte aan fotograferen. Dat ze haar bijbaantjes nooit lang kon volhouden, omdat ze zich niet kon verschuilen achter een nepglimlach. Dat ze zich altijd al anders voelde. Hoe er, naarmate ze zichzelf steeds beter leerde kennen werden, steeds meer vragen werden beantwoord over haar identiteit, behoeften en presentatie. Hoe ze haar blog inclusief foto’s  inzet om zichzelf te laten zien. En hoe ze als fotografe een beeld neerzet en wat ze daarmee wil vertellen. Dat ze het beeld voor zich laat spreken. Verhelderend voor iemand als ik, die zich het allerliefst en vaak in (veel) woorden uitdrukt.

In groepjes gingen we uiteen om te praten over de volgende vragen: op welk moment was jij in je kracht en op welk moment opereerde je niet zo authentiek? En daar vlogen we, Sanne, Nadine en ik  -hopla- de diepte in en vroegen elkaar het hemd van het lijf. Kwetsbaar, zoals dat in deze setting makkelijk kan. Met behulp van situaties op het werk, een beetje transactionele analyse en andermans Linkedin-profielen vonden we antwoorden op deze vragen. Niet vervolmaakt, niet af, maar we bewandelden een richting.

Aan het einde namen we plaats voor de lens van Sabine. Ik wilde niet lachen, want dat doe ik al zo vaak. Dus ik keek serieus, maar dat was toch geen doorslaand succes. Het resultaat was iets serieus met een vleugje binnenpret. Als afsluiting kwamen we nog een keer bij elkaar, vertelden een paar connectors over hun ervaringen van deze avond en keerden we huiswaarts. Het was leuk, voldoenend en ik had iets over mezelf geleerd!

Ik had beloofd een stukje over deze avond te schrijven, maar ik aarzelde. Wat moest ik vertellen? Wat had ik ook alweer precies geleerd tijdens ons diepgaande gesprek, en wat zou ik daarover open en bloot op het wereldwijde web zetten? Ik besloot een stukje te gaan fietsen: dan krijg ik meestal de beste ideeen. Ik fietste van Amsterdam West naar Zuid naar de Bijlmer en weer naar huis. Ze waren aan het verbouwen en de bordjes bij het begin van de Bijlmer stonden precies de verkeerde kant op. Ik vroeg me uberhaupt best vaak af of ik wel de goede kant op ging. Ik zag gebouwen en drie snelwegen en stadsdelen die zijn neergezet met de beste bedoelingen, maar ik was vooral met mezelf en de goede route bezig.

Na een tijdje – toen ik nog steeds niet was verdwaald – werd ik nieuwsgierig en begon ik om me heen te kijken. Ik kwam een zwarte raven tegen. Waarom stond het Amstelhotel als enige gebouw echt aan de Amstel, en moest ik omfietsen? En hé, daar was de Onbekendegracht. Hahaha! Ik fietste verder, maar hoefde niet meer op de bordjes te kijken. Juist toen ik de controle losliet, werd alles leuker. Ik dacht terug aan de hoofdvraag van de avond: “durf jij jezelf écht te laten zien?”, en ineens wist ik wat ik wel en niet in dit stukje wilde typen. Wat ik van mezelf durf te laten zien! Dat ik, incluis alle twijfels, hobbels, dromen, zwarte raven en verhangen bordjes mijn vindtocht voortzet! En daarvoor heb ik verbinding nodig met mezelf en met mijn omgeving die me een spiegel(reflexcamera) voorhoudt. Dat ik zonder focus op de goede route een veel leukere fietstocht en daarmee vindtocht heb. Dat ik die vindtocht liever niet alleen afleg, want juist van elkaar kunnen we zoveel leren! Joehoe connectors, tot de volgende keer!

Wil je meer van mij lezen? Kijk op mijn tumblr, een blogallegaartje.

Door Annelies Goorts°

Op de hoogte blijven van 360° Connectors Club en de eerstvolgende clubavond? Follow us on Facebook!