Van afwijzing naar “Nope, just you”

In het najaar van 2012 nam ik, Susanne, een beslissing: ik ga mijn vleugels uitslaan. Ik ga de wijde wereld in om te gaan herontdekken wat het beroepsleven mij te bieden heeft. Een dapper besluit, als ik de reacties van mijn omgeving op mijn beslissing mag citeren. Maar was het wel een besluit vanuit kracht, vanuit durf, lef, zelfverzekerdheid? Nee, absoluut niet.

De waarheid is dat ik volledig kwijt was waar mijn eigen krachten lagen. Mijn werk was routine geworden, mijn privéleven het perfecte plaatje. Niet echt de ideale balans voor mij, want werk is voor mij heel belangrijk. Ik durf zelfs te stellen dat ik er gewoon van houd, van werken. Al een tijdje terug heb ik ontdekt dat werk en privé onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Een prachtig privéleven zonder uitdagende baan leverde het gevoel op dat ik zwaar uit balans was. Te weinig energie voor werk, omdat ik in mijn vrije tijd onvoldoende kon opladen om de werkweek weer fris en fruitig tegemoet te treden. Echt genieten was niet meer aan de orde. Diep in mijn hart wist ik dat het beter was om te vertrekken, weg van de HKU, weg van mijn tweede thuis. Weg van veiligheid die als een gevangenis was gaan voelen. Maar hoe dan? Nou, heel logisch toch: je gaat stiekem solliciteren naar een andere baan, of nee: je breekt het open en krijgt toestemming van je werkgever om tijdens werktijd gesprekken te gaan voeren, brieven te gaan schrijven en carrièrebeurzen af te struinen om die nieuwe ideale omgeving te vinden. Dat klinkt als de beste manier. Maar dit kon ik niet. Ik ben iemand die gaat voor alles of niets. Werken én solliciteren was geen optie. Werken alleen trouwens ook niet meer, want ik stond al met één been buiten met als gevolg dat ik intern niet meer lekker kon meedraaien. Buiten werktijd was ik zo knetter onzeker dat ik ook niet toekwam aan het oriënteren op de arbeidsmarkt. De emotie nam de overhand, ik wilde alleen nog maar WEG. Eind 2012 ben ik in goed overleg vetrokken.
Met die beslissing nam ik afscheid van een decennium verbondenheid aan de HKU, nam ik afscheid van mijn heerlijke salaris en goede CAO, was ik een iPad en Macbook armer. Maar na blijkt wel een zeer waardevolle ervaring rijker. Leven zonder werk verrijkte mijn bestaan. En dan bedoel ik niet de ‘luxe’ van het niet-werken, maar de rijkdom van de kleine, de niet aan werk gerelateerde of materiële dingen. Ik heb mogen ervaren wat het is om als yuppie in Amsterdam van een uitkering te leven, hoe het is om overdag in de stad te zijn. Mensen zien leven in plaats van werken. Heerlijk vond ik het. Maar de naakte waarheid kwam dichterbij toen het einde van 2013 naderde: zonder inkomen geen leven zoals ik het wil leiden. Moeten solliciteren is echt verschrikkelijk, kan ik vertellen. Je móet een motivatie bedenken voor een organisatie die je niet eens kent, een product waar je zelf maar weinig vanaf weet of een omgeving waar je niet in thuis hoort. Je moet dan zoveel in één keer dat het alweer beangstigend wordt en dus tegen je gaat werken. Ik werd overal afgewezen. Ja. Jammer. Niet ervaren genoeg, onvoldoende kennis van de markt. De ambtenaren-stempel op mijn voorhoofd leek er maar niet af te willen. Maar waar stond ik eigenlijk zelf voor? Wel makkelijk om de argumenten van anderen te omarmen als reden van je wanprestatie om een baan te bemachtigen. Ik was toch juist op zoek naar wat IK wilde in mijn leven? IK wilde toch een uitdagende droombaan, niet ZIJ? Fijn dat deze conclusie in januari 2014, na een jaar lang ‘broeden’,  eindelijk indaalde. En prompt was daar een bijzonder onverwacht telefoontje van een vriendin op een donkere maandagavond met de verlossende woorden: “Mag ik je cv voorleggen aan de directeur van een nieuwe organisatie in Amsterdam die op zoek is naar jou?”. Naar mij? Juist ja. Iemand met jouw kwaliteiten die per direct beschikbaar is, van aanpakken weet en haar weg kent in Amsterdam. Ja, dacht ik toen, dat ben ik. GRAAG was mijn antwoord. Dankbaar, zo blij als een klein kind en tegelijkertijd zenuwachtiger dan ooit. Mijn cv? Ja met foto en omschrijving van jezelf even mailen. Oke. Geen motivatiebrief? Nope, just you. Sent. Nog nooit was dit zo snel gegaan. Maar na twee weken had ik nog steeds geen reactie ontvangen. De onzekerheid sloeg toe. Willen ze MIJ dan toch niet? Het antwoord volgde snel: een uitnodiging voor een gesprek op de volgende ochtend. Laat jezelf gewoon zien, overtuig hen met je persoonlijkheid, zei mijn vriend de bewuste vooravond. Ja, dat was ook echt de enige optie! Inlezen kon ik mij niet, het betrof een start-up. Dus zonder voorbereiding, zonder bedrijfsinformatie, zonder poespas ben ik naar het gesprek gegaan. Vanaf de seconde dat ik de hand schudde van mijn nieuwe baas was ik ontspannen. Heel maf om volledig ontspannen in een gesprek te zitten en gewoon je verhaal te mogen doen. Te mogen ZIJN. De klik was er meteen, de baan nog onduidelijk, maar het voelde zo goed. Vertellen waar je goed in bent, waar je ervaring vandaan komt en welke resultaten je hebt behaald. Een gesprek waarin geluisterd werd, niet geoordeeld. Niet te vergelijken met andere sollicitaties, geen kruisverhoor, geen testcases. De vrijheid krijgen om mezelf te presenteren in dit gesprek ervoer ik als een cadeautje. Gaven zij mij die ruimte of deed ik dit zelf? Het voelde als het tweede. Het leek wel het antwoord op mijn lange zoektocht. Volledig verlicht en gelukkig keerde ik terug naar mijn fijne huis. Ik was THUIS. Eindelijk! Nog geen 24 uur later had ik niet alleen een nieuwe baan, ik had ook meteen mezelf terug. TODAY, I AM THANKFUL. Wat 2013 het absoluut niet voor mij was, is 2014 in april al wel. Op volle toeren ga ik vooruit, vlieg ik van hot naar her om lekker veel uren (over) te werken en enorm lange dagen in de weekenden met mijn lief, familie en vrienden door te brengen. Om maximaal van het leven, het nu, te genieten.

foto-4 - Version 3

Durf jij jezelf écht te laten zien? Let us introduce: Sabine Metz

Een studio in Arnhem. De plek waar deze jonge, ondernemende vrouw zich dagenlang opsluit en volledig stort op het maken en bewerken van foto’s. En niet alleen haar omgeving zet ze op de plaat, ook zichzelf. Haar instagram-account presenteert haar veelzijdigheid: lange blonde (en soms blauwe) haren, hipsterbril, een scherpe blik, soms verschuilend, vaak van dichtbij, ultiem kwetsbaar en puur, uitdagend met rode lipstick. Ze gaat de verbinding aan met de cameralens en klikt.
Let us introduce: Sabine Metz.

 

foto Sabine

Op donderdag 24 april ontmoeten we Sabine tijdens onze vierde clubavond aan de Amstel in Amsterdam. Deze avond sluiten we de eerste reeks af ‘Get Connected… To Yourself’ waarin we terugblikken op een zoektocht naar de innerlijke verbinding met onszelf. Wie ben je, welke elementen vullen jouw leven, welke zijn belangrijk en welke niet, wat zijn je kernwaarden en welk gewaagd doel wil jij dit jaar vervult zien worden? Allemaal vragen waar we samen naar hebben gekeken. Nu is het tijd om het resultaat, ons goud, te vertalen naar buiten. En dat doen we niet alleen: Sabine neemt ons aan de hand in het omzetten van onze innerlijke ontdekkingen naar een visueel uiting.

Sabine Metz is drieëntwintig jaar, heeft een talent voor fotografie en een passie voor bloggen. Ze is gedreven, creatief en authentiek. Dat dit laatste niet altijd even gemakkelijk is vertelt ze recent in magazine ‘Fashionista’ waar haar antwoord op de vraag of ze veel reacties krijgt op haar tatoeages luidt: “Ik krijg er regelmatig vragen over. Of ik niet bang ben dat ik nooit werk zal vinden, of later spijt krijg. Ik ben allang blij als ik op mijn 80ste nog weet wie ik ben, haha! Wat ik wel jammer vind, is dat mensen vaak willen benadrukken dat ze het ‘zo zonde’ vinden”. Het thema van de clubavond is ‘Durf jij jezelf écht te laten zien?”, we kunnen wel stellen dat we met dit onderwerp in goede handen zijn bij Sabine.

sabine tattoo

Al met al is onze avond gevuld met het persoonlijke verhaal van Sabine waarin ze onder meer vertelt hoe zij zich laat zien, online én offline, wat zij hiervoor nodig heeft en voorziet ze ons van praktische tips om je identiteit door een foto te laten knallen. In een intieme setting bespreken we onze individuele manier om de verbinding met jezelf te presenteren aan anderen in een ‘share your stories’-session! En ookal klinkt dat wellicht wat theoretisch, niets is minder waar! We brengen gelijk daad bij woord en laten Sabine een ieder van ons fotograferen. Durf jij jezelf écht te laten zien? Let’s do this!

TO OUR LOVELY CONNECTORS°

Ben jij er dit keer ook bij? Vergeet dan niet om jezelf én jouw +ONE aan te melden op het FB-event. Voor een bijdrage van €5,- ontvang je jouw foto digitaal.

Heb je zin om een hapje superfood mee te prikken (€5,-)? Laat dan een bericht achter bij het FB-event en schuif bij ons aan tafel om 18.00 uur (Amstel 62, Amsterdam)

Meer weten over Sabine Metz, haar blog, werk en workshops? Go for it!

 

Memberblog Suzanne | “Mijn bucketlist? Meer van het leven genieten!”

Afgelopen donderdag stapte ik al om kwart over 6 op mijn fiets richting de Groenburgwal in Amsterdam. Ik had namelijk met mezelf afgesproken dat ik eens een keer op tijd weg zou gaan van mijn werk, om niet overhaast aan te komen op mijn afspraak: de clubavond van 360° Connectors Club.

Ik heb nogal eens de neiging om iets te veel te werken, veroorzaakt door een ontzettend groot verantwoordelijkheidsgevoel. Dit maakt dat ik ALTIJD nog wat moet afmaken op mijn werk. Een laatste mailtje, mijn agenda bijwerken, de financiën. Mijn collega’s vliegen om half 6 de deur uit, ik blijf zitten. Ik voel me verantwoordelijk voor alles en iedereen, over dingen waar ik geen invloed op heb. En daardoor maak ik soms dingen die ik eigenlijk heel belangrijk vind te weinig mee!

Donderdagochtend had ik eindelijk weer eens de vibe te pakken om hier wat aan te doen. Want te laat komen op een avond die in het teken staat van ‘ontdekken wat je echt zelf wilt’, waar ik me ook nog eens vrijwillig voor heb aangemeld, was voor mij echt geen optie! Dus was ik keurig op tijd op de tweede clubavond die plaatsvond in de Startup Orgy, een authentieke locatie waar het prachtige interieur en design een geweldige sfeer neerzette. Hier hing ik aan de lippen van Carolien Bijen van &Samhoud toen zij vertelde over haar persoonlijke zoektocht en de kracht van persoonlijke visie. Ik ging enthousiast aan de slag met haar opdracht om een gewaagd doel te formuleren en tijdens haar presentatie plaatste ik af en toe een kritische noot  bij ‘doe vooral wat je echt wil’. Dat laatste is namelijk volgens mij makkelijker gezegd dan gedaan! Aandachtig luisterde ik naar de creatieve dromen van de andere connectors. Prachtige doelen, soms gebaseerd op grondig denkwerk. Zover ben ik niet, en misschien kom ik daar ook wel niet.

Mijn doelen zijn toch vooral pragmatisch van karakter. Mijn bucketlist wordt dan ook aangevoerd door ‘minder werken’. Met verder nog onder andere ‘het kopen van een dure handtas’ en ‘een reis maken met mijn vriendje’! De lijst teruglezend, vond ik één overkoepelend thema: meer van het leven genieten! En weet je wat het leuke is? Binnen één week na de clubavond heb ik besloten een reis naar Nieuw-Zeeland en Indonesië te gaan maken eind dit jaar, het wachten is op een goede prijs voor een ticket.

We sloten de avond af met een intiem optreden van singer-songwriter Rachèl Louise. Ze vertelde over haar laatste album ‘Be your own cheerleader’ en inspireerde ons met persoonlijke verhalen over haar zoektocht naar authenticiteit en succes in de muziekindustrie. Ook hadden wij de eer om een nieuw nummer van haar te horen dat zij nét had geschreven en nog niet eerder had laten horen, dat was echt een mooi moment! Een bijzondere afsluiting van een bijzondere avond.

Suzanne van der Vaart, PR Consultant @ Newslab
Suzanne van der Vaart, PR Consultant @ Newslab

Donderdagavond 24 april is het eerstvolgende event van 360° Connectors Club, deze clubavond gaan we samen ontdekken hoe we onszelf het beste kunnen presenteren aan de mensen om ons heen. Durf jij jezelf écht te laten zien? Check het event!

WE CONNECT, WE RUN!

WE CONNECT, WE RUN!

Vorige week ging ik, Melanie, m’n favoriete rondje in Amsterdam hardlopen, namelijk de Bosbaan. Al bijna twee jaar kom ik hier wekelijks en ontsnap ik van de stadse hectiek. Tijdens deze runs kom ik tot rust, maar het brengt me vaak vooral tot nieuwe inzichten. De manier waarop ik ren geeft vaak weer hoe ik op dat moment in leven sta. Vind ik het moeilijk om mezelf aan te moedigen? Schaam ik me ervoor dat wandelende mensen zien hoe een run het uiterste van mij vraagt? Ren ik met m’n hoofd geheven of kijk ik naar beneden? Confronterend, verhelderend – ik ren, ik connect met mezelf.

Ben jij ook een hardloper en member van 360° Connectors Club? Join our running crew! We bestaan op dit moment uit vijf connectors°, namelijk Susanne, Jessica, Frederieke, Lisa en ik. We zullen op korte termijn elkaar ontmoeten voor een eerste Vondelparkrondje, ren je met ons mee? Het maakt niet uit of je net begint, snel of langzaam bent, gedreven of niet, we’re in this together!

Onze eerste doel? We Own The Night van Nike (10K, 7 juni). Dit is een populaire run in Amsterdam (women-only) waar we graag aan meedoen, je kan je hier inschrijven.

Ons tweede doel? Dam tot Damloop (16,1K, 21 september) Durf jij ook deze uitdaging met ons aan? A.s. zaterdag start de inschrijving wees er snel bij want het is altijd snel uitverkocht!